بررسی جمعیت و خانوار و تعداد واحدهای مسکونی در سال 1375 و کمبودهای مسکن در سطح کشور
مقدمه:
سیاست و
خطمشی، رویه، اندیشه و تفکری است که در سطوح مختلف یک جامعه به منظور حل
مسائل: جوامع انسانی، بکار میرود. سازمانهای مختلفی که در یک کشور در
خدمت نیاز جامعه هستند هر کدام سیاستهایی را جهت رفع انواع نیازهای مردم
بکار میبرند. سیاستها معمولاً راهنمای معیارهای نقد سیاستها در این
مقاله بشرح زیر است:
در
اینباره معیار با نیازهای شهری ارتباط برقرار میکند سیاستی که بتواند به
نیازها انسانها در دراز مدت پاسخ مثبت بدهد سیاست خوبی تلقی میشود.
در این
باره نیازها بصورت کلی عبارتند از: کار- مسکن- تفریح و ورزش- آموزش و
بهداشت صنعت و کشاورزی توریسم- فرهنگ- شبکههای تأسیسات شهری و ارتباطات
جمعی … در این مقاله سعی شده است با توجه به دستهبندی فوق سیاست مسکن در
ایران و اروپا مورد نقد بررسی قرار گیرد.
مدیران
سطح بالا است و از طریق مراجع قانونی به تصویب میرسند و در اختیار مجریان
قرار میگیرند و مراجع قانونی از مجریان میخواهند که برای اجرای قوانین
مورد نظر، مطالعاتی انجام دهند و آنها را پس از تهیه صورت اجرایی قانون به
تصویب هیئت دولت برسانند. طی این فرآیند میباید هماهنگیهای لازم بین
وزارتخانههای مختلف در زمینه محتوای اجرائی قانون مورد نظر ایجاد گردد.
سیاستهای مسکن در زمینه رفع نیازهای مسکونی مردم بکار میرود. نیاز
مسکونی یکی از اساسیترین نیازهای انسانی بشمار میرود که در قانون اساسی
حکومت محترم جمهوری اسلامی ایران به آن پرداخته شده و دولت مکلف به رفع این
نیاز به ترتیب مقتضی است.
در ایران
سیاستهای مسکن معمولاً در برنامههای عمرانی 5 ساله دولت، دیده میشوند.
در سه برنامهای که بعد از انقلاب تهیه شده در این باره بصورتهای مختلف
سیاستگذاری شده است. در نهایت در برنامه سوم مقادیر مورد نیاز واحدهای
مسکونی 7/1 میلیون واحد اعلام شده است که در 5 سال برنامه باید ساخته شوند
تا نیاز به مسکن رفع گردد. مطالعاتی که باید در این باره انجام انجام گردد،
متغیرهائی دارد که عبارتند از: جمعیت، درآمد و سیاستها.
- معیارهای نقد سیاست ها :معیارهای نقد سیاست ها در این مقاله بشرح زیر است.
در این باره معیارها با نیازهای شهری ارتباط برقرار می کنند.
1- جمعیت و خانوار در ایران :
جدول 1:
طی این
جدول خانوارهای معمولی ساکن بر حسب نوع واحد مسکونی به تفکیک نقاط شهری و
روستائی در سطح کشور در سال 1375 ارائه شده است. با توج به این جدول جمع
واحدهای مسکونی کل کشور در این سال معادل 349003/12 واحد بوده که از آن
189/943/7 واحد نقاط شهری و 5814، 44 واحد آن در نقاط روستائی بوده است اما
از جمع 12280539 واحد آن واحد مسکونی معمولی و بقیه مجموعاً به تعداد
704694 واحد از چادر، آلونک و زاغه و کپر و سایر انواع واحدهای مسکونی
تشکیل شده بودهاند. که معمولاً از کیفیتهای بسیار پایین برخوردار هستند و
نمیتوان آنها را بعنوان واحد مسکونی تلقی کرد.
جدول شماره 1- خانوادههای معمولی ساکن بر حسب نوع واحد مسکونی به تفکیک نقاط شهری و روستائی کل کشور 1375
|
ساکن در نقاط روستاها
|
ساکن در نقاط شهری
|
جمع واحد مسکونی
|
نوع واحد مسکونی
|
|
4405814
|
7943189
|
349003/12
|
جمع
|
|
4350709
|
7929830
|
12280539
|
واحد مسکونی معمولی
|
|
10226
|
474
|
10700
|
چادر
|
|
2947
|
1355
|
4320
|
آلونک و زاغه و مشابه
|
|
39074
|
1599
|
40673
|
کپر
|
|
2858
|
9931
|
12789
|
سایر
|
مأخذ: مرکز آمار ایران سرشماری عمومی نفوس و مسکن- کل کشور- نتایج تفصیلی سال 1375
