|
نگاهی به طرح جامع نوسازی ناوگان حمل و نقل جاده ای
نگاهی به طرح جامع نوسازی ناوگان حمل و نقل جاده ای در 17صفحه word قابل ویرایش با فرمت doc
|
|
| دسته بندی | معماری |
| فرمت فایل | doc |
| حجم فایل | 23 کیلو بایت |
| تعداد صفحات فایل | 17 |
نگاهی به طرح جامع نوسازی ناوگان حمل و نقل جاده ای
نگاهی به طرح جامع نوسازی ناوگان حمل و نقل جاده ای
بهره وری در حمل و نقل عمومی کالا
بر
اساس وابسته بودن خدمات حمل ونقل به سایر صنایع، بهره وری در این بخش
همپوشانی زیادی با سایر بخش های خدماتی و صنعتی داشته و تأثیرات متقابلی
نیز بر عملکرد یکدیگر می گذارند که در این رهگذر می توان بهره وری در حمل
ونقل را از دو بعد سخت افزاری و نرم افزاری مورد بررسی قرارداد.
از بعد نرم افزاری مواردی مانند: ترکیب بهینه ناوگان، افزایش کارکرد وسیله
نقلیه، کاهش یک سربار و کاهش حمل ونقل مضاعف را میتوان مثال زد و از بعد
سخت افزاری نیز گسترش شبکه راهها و تأسیسات زیربنایی حمل ونقل و نوسازی
ناوگان، از اهم موارد است.
ترکیب بهینه ناوگان:
برای
جابه جایی یک بار از مبدأ تا مقصد گزینه های زیادی به لحاظ نوع و ظرفیت
وسیله نقلیه وجود دارد؛ با در نظر گرفتن انواع باری که در کل کشور جابه جا
میشود باید طیف گسترده ای از انواع بارگیرها در دسترس باشند. سؤال اصلی
دراین میان این است که از هر نوع بارگیر چه تعداد مورد نیاز است تا در عین
اینکه بار سریع و ایمن به مقصد برسد، ارزانترین گزینه نیز انتخاب شده
باشد. در واقع با اصلاح این موضوع کالای مورد نیاز برای جابه جایی با
کیلومتر طی شده کمتری منتقل میشود.
به عبارت دیگر ضریب تن – کیلومتر در یک بازه زمانی مشخص پایین می آید.
نتایج مستقیم این موضوع، تعدیل عرضه و تقاضا، کاهش مصرف سوخت، کاهش عوارض
زیست محیطی و افزایش فعالان این بخش است.
افزایش کارکرد وسیله نقلیه:
به
رغم اینکه ایران از موقعیت ژئواستراتژیکی کم نظیری برخوردار است لیکن
کارکرد (بهره وری) سالانه وسایل نقلیه عمومی به ویژه در بخش حمل ونقل کالا
از رقم پایین در مقایسه با کشورهای اروپایی برخوردار است.
اصلیترین دلیل این ادعا جدا بودن شخصیت حقوقی شرکت و مالک وسیله نقلیه است
به عبارت دیگر وقتی یک شرکت حمل ونقل توان مدیریت بر وسایل نقلیه مشخص و
مدت داری را در حوزه کاری آن شرکت نداشته باشد نمی توان رابطه مالک وسیله
نقلیه با شرکت را به یک نوع رابطه همکاری دو شخصیت مستقل تعبیر کرد. برخی
معتقدند اگر شرکت مالک وسایل نقلیه باشد مشکل فوق مرتفع میشود. عده ای نیز
این راهکار را مانع ورود سرمایه های خرد به بخش دانسته و معتقدند روابط
متصدیان حمل و نقل نیاز به بازنگری اساسی دارد.
در هرحال نباید از نظر دور داشت که فارغ از عامل انسانی، وسیله نقلیه سرمایه و پیش نیاز اساسی بخش حمل و نقل محسوب میشود.
درخصوص بهبود کارکرد وسیله نقلیه عوامل دیگری همچون ناوگان کارآمد و نیز
تعاملات بین المللی کشورمان با دیگر کشورها به ویژه کشورهای همسایه مهم و
تأثیرگذار است.
کاهش یک سربار:
بخشی
از پدیده یک سربار به ضعف برنامه ریزی از سوی شرکت های حمل و نقل بر می
گردد که آن هم به نوعی به مشکل عدم مدیریت شرکت ها روی ناوگان باز می گردد.
لیکن در شرایط حاضر ضعف اطلاع رسانی و سیستم که رانندگان توسط آن از وجود
مراکز بار در سطح کشور آگاهی یابند موضوع برجسته ای به حساب می آید.
یقینا بهره گیری از IT در این زمینه می تواند بسیار راه گشا باشد که در
نهایت میتواند به یک شبکه واحد اطلاع رسانی منجر شود و رانندگان و شرکت ها
می توانند با دسترسی به این شبکه از اطلاعات کالاهای آماده حمل آگاهی
یابند.
کاهش حمل ونقل مضاعف:
حمل و نقل مضاعف یعنی این که باری بنا به شرایطی از یک مبدا به مقصدی حمل و
دو باره به مبدا مورد نیاز بازگردانده می شود.این پدیده به دو علت حاصل
می شود؛ اول این که تمرکزامکانات در برخی شهرها به ناچار باعث می شود کالا
تا زمان مصرف، برای نگهداری به آن شهر منتقل و در زمان مصرف دوباره
بازگردانده شود. به عنوان مثال انتقال گندم برای انبار کردن در سیلوهای
مخصوص از این نوع است.
در این زمینه کمبود امکانات زیربنایی جنبه سخت افزاری دارد اما عامل دوم
به عنوان جنبه نرم افزاری،نارسایی سیستم توزیع است. بسیاری از کالاها بعد
از تولید به شهرهای بزرگ، که مراکز تجاری به حساب می آیند، منتقل و از آنجا
به شهرهای دیگر انتقال داده می شوند. هرچند که این پدیده ریشه در ساختار
بازارهای سنتی دارد لیکن امروزه با فراگیرشدن گردش اطلاعات و ایجاد
بازارهای مجازی تا حدود زیادی توانسته اند این نارسایی را برطرف کنند.
نوسازی ناوگان:
فرسوده
بودن ناوگان، عوارض زیادی را هم به بخش حمل ونقل و هم به سایر بخش های
صنعتی و خدماتی تحمیل می کند. ناوگان فرسوده هزینه های سوخت و نگهداری و
تعمیرات را افزایش داده و بهره وری کاری نامناسب را در پی دارد و به لحاظ
نبود استانداردهای مطلوب ازجمله عدم وجود سیستم های ایمنی، ترمز، تعلیق و
همچنین بالا بودن شاخص آلایندگی، صدمات کوتاه مدت و بلندمدت عدیده ای را به
جامعه تحمیل می کند.
یک خودروی باری فرسوده تقریبا دو برابر یک خودروی نوسوخت مصرف می کند.
عوارض زیست محیطی که از جانب آلایندگی خودروهای فرسوده به وجود می آید
سالیان متمادی در طبیعت و حتی جسم انسانها باقی می ماند. همچنین کارکرد
سالانه یک خودروی فرسوده تقریبا یک سوم یک خودروی نو با استانداردهای معتبر
است.
متأسفانه ناوگان باری کشور با میانگین سنی 9/ 17 از وضعیت مناسب برخوردار
نیست و حدود 40 درصد ناوگان، بالای 25 سال عمر دارند. باتوجه به مطالب
گفته شده نوسازی ناوگان در واقع یک راهکار اساسی برای جلوگیری از هزینه و
زیان هایی است که به کشورمان تحمیل میشود واز این منظر یک ضرورت به حساب
می آید.
