مبانی نظری و پیشینه پژوهش با موضوع نقدشوندگی
توضیحات: فصل دوم مقاله کارشناسی ارشد (پیشینه و مبانی نظری پژوهش)
همراه با منبع نویسی درون متنی به شیوه APA جهت استفاده فصل دو مقاله
توضیحات نظری کامل در مورد متغیر
پیشینه داخلی و خارجی در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه
رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب
منبع : انگلیسی وفارسی دارد (به شیوه APA)
نوع فایل: WORD و قابل ویرایش با فرمت doc
قسمتی از متن مبانی نظری و پیشینه
یکی از شاخصهایی که کارایی بورس اوراق بهادار با آن سنجیده میشود،
«میزان نقدشوندگی سهام مورد معامله» است. همواره علاوه بر دو معیار نرخ
بازدهی و ریسک، درجه نقدشوندگی داراییها نیز مورد توجه سرمایهگذاران قرار
میگیرد. عامل مهمی که در تعیین نقدشوندگی یک دارایی اهمیت دارد اندازه
بازار آن دارایی میباشد. اگر خریداران و فروشندگان بالقوه بسیاری برای یک
دارایی مشخص وجود داشته باشد، بازار آن دارایی دارای نقدشوندگی میباشد
(حسنجانی، 1386، 25)
تعاریف
نقدشوندگی به معنای سرعت تبدیل سرمایهگذاریها یا داراییها به وجوه نقد
میباشد. اوراق بهاداری که در بورس اوراق بهادار با استقبال معامله روبرو
میشوند، میتوانند حاکی از سرعت نقدشوندگی آنها باشد (مهدی ابزری و
همکاران، 1386).
نقدشوندگی، توانایی سرمایهگذاران در تبدیل داراییهای مالی به وجه نقد
در قیمتی مشابه با قیمت آخرین معامله است، با این فرض که اطلاعات جدیدی از
زمان آخرین معامله کسب نشده باشد (خرمدین، 1387).
نقدشوندگی داراییها عبارت است از توانایی معامله سریع حجم بالایی از اوراق بهادار با هزینه پایین و تأثیر قیمتی کم (لیو، 2005)
فوس نقدشوندگی سهام را قدرت فروش سریع دارایی در قیمت مشابه قیمت قبلی
بازار با فرض اینکه هیچ گونه اطلاعات جدیدی وارد بازار نشده است، تعریف
کرده است.
داتار نقدشوندگی بازارهای مالی را، ظرفیت بازارهای مالی برای جذب
نوسانات موقتی عرضه و تقاضا بدون اختلالات بیش از اندازه قیمتها تعریف
میکند.
آیتکن و کامرتون، قدرت نقدشوندگی را توان تبدیل اوراق بهادار به پول نقد در پایینترین سطح هزینههای مبادلاتی تعریف میکنند.
در جامعترین تعریف نقدشوندگی بازار عبارت است از توانایی انجام معاملات
در حجم بالا، با حداکثر سرعت، حداقل هزینه و حداقل اثر قیمت، این تعریف
برروی چهار بعد از نقدشوندگی تمرکز دارد:حجم معاملات، سرعت معاملات، هزینه
معاملات و اثر قیمت.
یکی از مهمترین کارکردهای بازار سرمایه، تامین نقدشوندگی است. در حقیقت
بازارهای ثانویه ضمن فراهم کردن نقدشوندگی، از طریق کشف قیمت و توانایی
انتقال ریسک، باعث کاهش هزینه سرمایه میگردند. فرناندز (1999) از قول
«کینز» بیان میکند که نقدشوندگی، توسط یک معیار مطلق قابل اندازهگیری
نیست. در متون مالی گاهی برای رساندن مفهوم، به جای واژه نقدشوندگی از واژه
بازارپذیری یا قابلیت خرید و فروش استفاده میشود، زیرا هر چه تعداد
خریداران و فروشندگان بالقوه یک دارایی بیشتر باشد، آن دارایی نقدشوندگی
بیشتری دارد. (نوبهار، 1388).
نقدشوندگی معیارهای زیادی دارد، که هیج کدام قادر به اندازهگیری تمام
ابعاد آن نیستند روبین در سال 2007 معیارهای نقدشوندگی را میتوان به دو
گروه تقسیم کرد:
الف) معیارهای مبتنی بر معامله: شامل حجم معاملات، فراوانی معاملات،
ارزش سهام معامله شده، تعداد روزهای معاملاتی، نرخ گردش سهام، درصد سهام
شناور آزاد، زمان انتظار معامله، رتبهی نقدشوندگی،
ب) معیارهای مبتنی بر سفارش: شامل تفاوت قیمت پیشنهادی عرضه و تقاضا، تفاوت عرضه و تقاضای موثر و عمق بازار.
ویس (2004) چهار بعد نقدشوندگی را اینگونه مشخص نموده است:
زمان انجام معامله: که به صورت توانایی انجام معامله به صورت آنی در قیمت جاری بازار تعریف میشود.
استحکام: که به صورت توانایی خرید و فروش دارایی در تقریبا یک قیمت و زمان تعریف میشود.
عمق: که توانایی خرید یا فروش میزان شخصی از یک دارایی بدون تحت تأثیر قرار دادن قیمت تعریف میشود.
برگشتپذیری: که به صورت سرعت بازگشت قیمتها به سطوح قبلی، پس از تغییر در قیمت با انجام معاملات بزرگ تعریف میشود.
سرمایهگذاران، اوراق بهادار با نقدشوندگی بالا را ترجیح میدهند. یعنی
اوراقی که بدون از دست دادن ارزش و به سادگی قابل تبدیل به وجه نقد باشند.
بنابراین اگر همه خصوصیات یکسان باشند، اوراقی که نقدشوندگی پایینتری
دارند، باید بازده بالاتری داشته باشند تا مشتری را جذب کنند. ممکن است
برخی سرمایهگذاران، اوراق بهادار کوتاهمدت را به بلندمدت ترجیح میدهند؛
زیرا اوراق بهادار با سررسید کوتاهمدت، نقدشوندگی بیشتری دارند. بدین
ترتیب سرمایهگذاران تنها در صورتی اوراق بلندمدت نگهداری میکنند که با
بازدهی اضافی ناشی از درجه نقدشوندگی پایین جبران شود. اگر چه اوراق
بلندمدت را میتوان پیش از سررسید نقد کرد، اما قیمت آنها به تغییرات نرخ
بهره حساس تر است. معمولا اوراق بهادار با سررسید کوتاهمدت، نقدشوندگی
بالاتری دارند، چون احتمال اینکه بدون از دست دادن ارزش به وجه نقد تبدیل
شوند، بیشتر است. اوراق بهاداری که سررسید آنها کوتاهمدت است و یا بازار
ثانویه فعالی دارند، نقدشوندگی بالاتری دارند. در این راستا بازارهای
ثانویه به منظور افزایش قدرت نقدشوندگی سرمایهگذاریها برای سرمایهگذاران
ایجاد شدهاند تا وجوه سرمایهگذاری بلندمدت را به ویژگی نقدشوندگی نزدیک
نموده و اطمینان دستیابی سریع به وجه نقد حاصل آید. این قابلیت در بازار
سهام شرکتهایی که طرحهای بلندمدت دارند محدود است و کمتر ایجاد میگردد.
سرمایهگذارانی که به نقدینگی سریع نیاز داشته باشند احتمالا از بازار
سرمایهگذاری های بلندمدت خارج شده و به بازار کوتاهمدت با سود کم روی
میآورند. این موارد را میتوان از دلایل تأسیس شرکت های سرمایهگذاری
دانست که میتوانند با تنوع در سرمایهگذاری و افزایش میزان سرمایه و
تعداد سهامداران قدرت نقدشوندگی سهام خود را در بازار افزایش دهند.
سرمایهگذارانی که تا سررسید به وجوه خود نیازی ندارند. اوراق با نقدینگی
پایینتر را خرید میکنند. اما بعضی از سرمایهگذاران حاضرند روی اوراق با
بازده کمتر اما با درجه نقدشوندگی بالا سرمایهگذاری کنند. بازارهای سهام
با نقدشوندگی بالا، باعث میشوند تا سرمایهگذاران پرتفولیوی خود را به
سرعت و با کمترین هزینه تعدیل کنند. نقدشوندگی بالا باعث تسهیل پروژههای
سرمایهگذاری شده و ریسک آنها را کاهش میدهد. بنابراین میتوان گفت که
نقدشوندگی تاثیری مثبت بر توسعه بازار سهام خواهد داشت چرا که حجم بالاتری
از پساندازهای مردم وارد بازارهای سهام خواهد شد.
2-3-1) اندازهگیریهای مختلف نقدشوندگی
یکی از موانع تحقیق تجربی در خصوص نقدشوندگی دارایی، دشواری اندازهگیری
آن میباشد. چون بازار سازمانیافتهای برای دارییهای شرکت وجود ندارد و
مظنه روزانه را همان طور که برای اوراق بهادار وجود دارد، مشاهده نمیشود.
لذا دادهای برای اندازهگیری نقدشوندگی که در ادبیات زیر ساختاری بازار
مورد استفاده قرار گیرد، وجود ندارد و بایستی به مزایده و پرسش مظنه مبتنی
باشد. با وجود محدودیتهای فوق، چندین اندازهگیری بالقوه از نقدشوندگی
دارایی شرکت وجود دارد:
الف) نسبت آلدرسون و بتکر
