تحقیق چالز جنکز
تاریخ مرگ مدرن:
چالز جنکز، تاریخ نگار و منتقد معماری،
دیگر نظریه پرداز مهم معماری پست مدرن است وی در سال 1977 کتابی به نام
زبان معماری پست مدرن به رشته تحریر درآورد. با این وجود کتاب، جنکز روند
جدید را که ونچوری در معماری آغاز نموده بود، نام گذاری کرد و گسترش داد.
جنکز در این کتاب تاریخ دقیق مرگ معماری مدرن را 15 ژوئیه 1972، ساعت
23/3 بعدازظهر اعلام کرد، زمانی که مجموعه
آپارتمانهای مسکونی پروت ایگو در شهر سنت لوییس آمریکا توسط دینامیت منهدم
شد. جنکز بیان می کند که این مجموعه آپارتمانها نماد معماری مکعب شکل و
بدون تزئینات مدرن بود و بسیاری از اصول طراحی آن، منطبق با اصول مطرح شده
در کنگره سیام (CIAM) بود. اما به دلیل آن که زبان انتزاعی مورد استفاده در
طرح این مجموعه مدرن با آنچه سیاهپوستان ساکن و نسبتاً فقیر این مجموعه به
عنوان خانه قلمداد می کردند بیگانه بود، لذا انهدام و نیستی تنها راه چاره
برای پایان دادن به رنج ساکنان این ساختمان و خود ساختمان بود.
از جمله آثار مخرب که این مجموعه بر شهر
داشت محل تجمع فساد منطقه شده بود که خود این مسئله نیز از عوامل تخریب و
از بین بردن مجموعه محسوب می شده بود.
بر طبق نظر جنکز معمار نباید خود به
تنهایی ساختمان را طراحی کند، آنچه در معماری مدرن مرسوم بود، بلکه باید
همکار و مشاور استفاده کنندگان باشد.
الگوی شکل ساختمان نباید تنها در ذهن
معمار باشد بلکه باید آن چیزی باشد که ساکنان آینده با آن انس و آشنائی
دارند و می توانند با آن ارتباط برقرار کنند.
در این کتاب نیز جنکز همانند سلف خود
ونچوری انتقاد اصلی را متوجه میس وندرو خصوصاً طرح های مکعب شکل او برای
موسسه تکنولوژی ایلی نویز (IIT) در آمریکا کرد، مجموعه ای از جعبه های
زیبای مشابه که فاقد هویت و نوع کاربری بودند.
معماری پست مدرن
از دهة شصت میلادی، موضوع پست مدرن در
معماری به صورت یک سبک مهم مطرح شد و انتقادات زیربنایی به اندیشة منطق گرا
و تکنومدار معماری مدرن وارد گردید. آغازگر این جنبش کسی نبود مگر یکی از
شاگردان لویی کان به نام رابرت ونچوری.
و.ی در سال 1996 کتابی به نام پیچیدگی و
تضاد در معماری به رشته تحریر درآورد. به گفته معلم سابقش، وینسنت اسکالی،
«این کتاب مهم ترین کتاب از سال 1923 – به سوی یک معماری نوین – لوکوربوزیه
است».
در این کتاب ونچوری اصول فلسفی و جهانبینی
معماری مدرن را زیر سؤال برد. وی بینش تکنومدار را رد کرد و به جای آن
خواهان توجه به خصوصیات انسانی و یک معماری انسان مدار گردید. در این کتاب
نقد ونچوری عمدتاً متوجه میس ونده رواست، زیرا که وی تا پایان عمر نماد
معماری مدرن بود و از عقاید خود در دهه های 20 و 30 میلادی هیچ گاه عدول
نکرد.
در جواب شعار میس کمتر، بیشتر است ونچوری
در کتاب خود بیان می کند که کمتر، کسل کننده است (Less is bore). از نظر
ونچوری، معماری تنها تکنیک و تکنولوژی نیست، بلکه مسائل بسیار پیچیده و
متضاد در ساختمان وجود دارد که
نمی توان آنها را نادیده گرفت یا حذف کرد.
چارلز مور، دیگر معمار پست مدرن، در جواب
شعار میس می گوید: بیشتر بیشتر است (Moore is more)، به جای کسرگرایی و حذف
صورت مسئله، باید جمع گرایی را مورد توجه قرار داد و راه حل مناسب برای
مجموعه ای از مسائل یافت. البته یک طنز زیبا و یک دوگانگی معنا در این شعار
ملحوظ است، زیرا که مورد نام فامیل خود را در ابتدای این شعار قرار داده
است. یعنی معمای دیگر این شعار این است که من بیشتر هستم.
از نظر ونچوری، ساختمان ها نمی توانند همه
دارای یک فرم و فلسفه باشند. ساختمان مانند یک ماشین نیست که تنها شامل
مجموعه ای از مسائل تکنولوژیکی و مکانیکی باشد. اگر برای کوربوزیه، معبد
پارتنان با مجموعه ای از احجام و سطوح از پیش طراحی شده و قواعد و تناسبات
ریاضی نماد بوده است برای رابرت ونچوری، نه فرمول های از قبل تعیین شده
بلکه شهرک های دامنة کوهپایه های ایتالیا، که بر اساس نیازهای مردم و شرایط
اقلیمی بنا شده، ملاک است.
ونچوری سبک بین الملل را کاملاً مردود می
داند و به جای آن معتقد به زمینه گرایی است. یعنی هر بنایی باید بر اساس
زمینه فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و کالبدی و شرایط خاص آن سایت و ساختمان
طراحی و اجرا گردد. می توان آن را سبک محلی و یا سبک بومی نام نهاد.
مدرنیست ها معماری را یک مسئله تکنولوژیک می دانستند. تکنولوژی یک خصوصیت
عام دارد و در سرتاسر جهان از قواعد و اصول یکسان تبعیت می کند. ولی پست
مدرنیست ها به معماری یک نگرش فرهنگی دارند و فرهنگ در هر منطقه ای متفاوت
با سایر مناطق است.
اکنون این سؤال مطرح است که چه مسائلی باید فرم (شکل به علاوه معنا) ساختمان را مشخص کند و این فرم باید پاسخگوی چه مسائلی باشد؟
از نظر معماری پست مدرن، این مسائل را می توان در موارد زیر خلاصه کرد:
1-خصوصیات فرهنگی، اجتماعی. تاریخی و اقتصادی افرادی که از آن ساختمان استفاده می کنند؛
2-خصوصیات شهری، خیابان، میدان، کوچه، مغازه؛
3-شرایط اقلیمی، رطوبت، سرما، گرما، جنگل، صحرا؛
4-نحوه زندگی روزمره اهالی ساختمان، نیازهای آنها، عادات آنها، طرز استفاده و پیش زمینه های ذهنی آنها در رابطه با فرم های زیستی.
ونچوری سعی می کند تا مجدداً ارتباط
معماری و ساختمان ها را با هویت انسانی برقرار کند. به عقیده وی، شرایط
تعیین کنندة شکل ها و نمادها است. در شرایط متفاوت شکل ها و نمادها باید
متفاوت باشد. ونچوری تزئینات را رد نمی کند، بلکه تزئینات ساختمان را بخشی
از خصوصیات فرهنگی و تاریخی هر منطقه می داند که می تواند در ساختمان های
جدید مورد استفاده قرار گیرد.
رابرت ونچوری در سال 1972 کتاب دیگری به
نام یادگیری از لاس وگاس منتشر کرد. در این کتاب نیز او سعی نمود که توجه
معماران را به فرهنگ مردم و خصوصیات زندگی روزمرة آنها جلب کند. وی در کتاب
خود عنوان کرد که نمادها آنهایی نیستند که ما به عنوان قشر روشنفکر به
جامعه دیکته کنیم، بلکه آنهایی هستند که خود مردم طرح کرده اند و قابل فهم
برای آنها است. وی بر این نظر است که سردرهای مورد استفاده بر بالای مغازه
ها و احجام معماری عامه پسند و مطابق درک عامه آن چیزی است که به لاس وگاس
جذابیت بخشیده و باید مورد توجه معماران قرار گیرد.
نوع فایل: word
سایز:49.7 KB
تعداد صفحه:87
